Ejderhanın hazırlığı bittiğinde beni kuyruğuyla ritüel bölgesine doğru güttü. “Herhalde bu şekilde gelmeyeceksin” diye önerdim. Dalga geçercesine kolaylıkla, genç bir elf kılığına girdi. Hazırladığı eşyaları sırtına alışından, görünüşünün canavarca kuvvetine ve hızına etki etmemiş olduğunu anladım. Çıtkırıldım bir elf gibi görünüp kale surlarınızı başınıza yıkıverebilirdi. Şimdi genç, sarışın bir elf kadın kılığındaydı. Yüzü geçen seferki gibi hastalıklı değildi. Oldukça çekici bir görüntüsü vardı. Büyüyle uydurduğu elbiseleri gerçekten lakabına, Ormanlar Prensesi’ne yakışır zariflikteydi.

“Ormana ilk girdiğinde üzerinde olan amatör yolculuk büyülerinin daha büyük abisi diyebileceğimiz bir tanesini yapacağım.” Beni koyduğu yerde durdum. “Sadece büyülü olarak engellendiğimiz ya da durmak istediğimiz yerlerde durabiliriz. Neredeyse ışınlanmış olacağız. Ama sen çok hızlı yürüdüğümüz şeklinde düşün.”

Bir anda gezgin merakım beni ele geçirdi. “Bu büyüleri nereden öğrendin?” diye sordum. “Yüzlerce yaşın olabilir ama bir ejderhaya büyü öğretmenin ne kadar tehlikeli olduğunu en aptal büyücüler bile bilir. Kendin öğrenmek zor olmuş olmalı.”

“Sizin büyü öğrenme yöntemleriniz benim işime yaramaz. Ateş topları atmak yerine tek bir kuyruk darbem yeterli olur. Kustuğum asit, normal asitler içinde yaşayan yaratıkları bile eritir. Sadece beni gören zayıf iradeli yaratıklar korkuyla, yorgunluktan bayılana kadar kaçarlar. Sizin savaş büyülerinize harcayacak zamanım yok. Hem de binlerce yıl yaşayabildiğim halde. Sadece ritüel büyülerinizle ilgilendim ve onları öğrendim. O kadar. Onun için de yeteri sayıda kitap okumak kâfi.”

Bir ejderhanın keskin gözleriyle de o kitapları üçer-beşer okuduğuna emindim. Ebedi hafızasıyla da her bir harfi ve şekli akıldan çağırabildiğine de. Bakır ejderhalar, ejderha aleminin en ufak, fiziksel olarak güçsüz üyeleri olabilirlerdi fakat tartışmasız şekilde en zeki ejderhalar bunlardı. Yumurtadan çıktıkları andan itibaren zalim bir nüktedanlık ve düzenbazlıkla donanmış olarak dünyayı dolaşır ve ‘iki bacaklılar’ın işlerine gizlice ya da açıktan burunlarını sokar ve ortalığı karıştırıp arkanızdan gülerlerdi.

“Erkek bir ejderha olduğun izlenimine kapıldım” dedim sonunda. Başıyla onayladı. “Neden bir prenses kılığı peki?”

Güldü Ejderha. “Dünyada bir ejderhayı dahi korkutacak güçler vardır. Ama silahsız bir kadına karşı tetikte olacak çok fazla tehlikeli şey yoktur.” Ve sordu; “Erkek ejderhaları dişilerden ayırmayı nereden biliyorsun?”

Sadece öyle bir izlenime kapıldığımı söyledim ve ejderha bana erkek ejderhalarla dişileri ayırmanın ince yollarıyla ilgili bir saate yakın ders verdi. Bu sırada rituale devam ettiği için ara ara kesilen muhabbetimizin arasında sordum; “Erkek olduğunu bildiğime göre, sana prenses demek bana zor gelir. Bu kılığının bir ismi varsa onunla ya da lakabınla hitap edeyim sana.”

Ejderha ne ritualine, ne de derse ara vermeden cevabı verdi. Aynı anda kaç işi birden yapabileceğini görmek için sormuştum aslında, fakat üç şeye birden kafa yorabildiğini görünce bu canavarca zekaya hayranlığımı gizleyemedim; “Bana yeşilgöz diyebilirsin. Kılığımdayken ve etrafta birileri varken de Leydi Karabanof diyebilirsin.”

Bakır ejderhalar oyuncu yaratıklardır. Kendisini denememden hoşnut kalmıştı. Ritualin ve dersin geri kalanını gülümseyerek tamamladı. Adeta ustasından aferin almış bir çırak gibi sırıttığımı fark edince kendimi toparladım. Malathgargon’un derinliklerinde entrikalar çevirmiş biri olarak şu kadar basit bir oyunla gurur duyduğum için kendimden utandım.

Dersi ve anladığım kadarıyla rituali bittiğinde sakin adımlarla yanıma geldi. Bir elinde sırt çantası vardı. Nazikçe koluma girdi. Binanın kapısına yürüdük birlikte ve dışarı adım atmamla beraber gözlerimin kamaşması bir oldu; ormanın dışına adım atmıştık. Güneşi kesen ağaçlar olmayınca, günlerdir ormanın alacakaranlığına alışmış olan gözlerim yanıvermişti. İkinci bir adım attık ve ayaklarımızın altından dağlar, tepeler, nehirler aktı geçti. Baş döndürücü bir hızda ve korkutucu bir kayganlıkla dünya sıvı gibi akıyordu.

“Bu anlaşmayı kabul etsem bile, Bükülmez Kalkan ülkesine gitmek için çok az vaktim kaldı. Geç kaldığım takdirde istediğim şartları yerine getirip getirmeyecekleri belli bile değil. Eğer şartlarımı yerine getirmezlerse bu işten vazgeçeceğim.”

Kadın çevikçe tahtın yanından uzaklaşıp yanıma geldi. “Seni bir gün içinde oraya ulaştırırım. Ama seninle gelmem gerekir. Eğer ki bu yolculuk boyunca ihanet anlamına gelecek en ufak bir davranışta bulunursan, o saniye ölürsün!”

Sorusuna başımla evet cevabı verdim. “Bu yolculuğu yapacak gücü sende görüyorum Marbo Kızılgöz.” Dedi. “Şimdi gerekli ritualleri hazırlamak için gitmeliyim. Bu mabeddeki hiç bir şeye dokunmayacaksın. İstersen yerde uyuyabilirsin.”

Uyku lafı gerçekten mükemmel bir fikir gibi gelmişti. Fakat rüyamda korkunç şeyler görüp pek uyuyamadığımı söyleyebilirim. Ancak Attyla ile karşılaştığımdan beri uyumamıştım. Günlerce uyuduğuma yemin edebilirdim, fakat uyandığımda o kadar olmadığını anladım. Aslında bir saat kadar bile uyumamıştım.

Etrafıma baktığımda kimseyi göremedim. Fakat bu kadar iyi uyku çekmemin nedenini anlamıştım. Burası, bir bahçeden ziyade bir arenaydı. Yıkılmış sütunlar ve heykeller ve çeşitli ufak binaların kalıntıları vardı. Arenanın dört bir yanında yiğitkökler yetişiyordu. Bu yiğitkök dedikleri bitki; sadece gerçek kahramanların öldüğü yerlerde yetişir ve zalimler tarafından kesilseler, koparılsalar, hatta kökleri kazılsa bile yine çıkmaya devam ederler. Yeterince çok oldukları zaman, yorgunları dinlendiren, açları doyuran ve adalet peşinde koşanları birbirine ulaştıran bir sis bulutu oluştururlar. Tabi bu altın renkli sisi etrafımda görene kadar bu rivayete inanmamıştım.

Yiğitkökleri asla bir bahçe şeklinde yetiştiremezsiniz. Yiğitkök yetiştirmek için bir kahramanı getirip bahçede öldürseniz bile işe yaramaz. O kahramanın gerçekten kahramanlık amacıyla gelip canını vermesi gerekir. Bu bahçede yüzlercesinin olmasının nedenini anlamak ise zor değildi; burası ejderhaların yatağıydı!

Etraftaki hazineler bu durumda sahipsiz kalmıştı. Elflerin neden bunları alıp zengin bir hayat sürmediklerini merak ettim. Sahipsiz şeylere el koymak, biz hobgoblinlerin en doğal içgüdülerinden biridir. Çoğu zaman sahipli şeylere de el koyarız; itiraz eden ise ölür. Burada ise tedirginlikle içgüdülerim arasına sıkışmış bir halde kalakalmıştım.

Ağır ağır sunakta duran irice bir yakut kemere yaklaştım. Almak amacıyla değil fakat incelemek amacıyla yaklaşıyordum. Etrafıma baktım ve ne elflere, ne de yaşlı kadına dair bir iz göremedim. Bir yandan da kemeri elime aldım. Tam güzelliğini takdir edecekken arkamdan tüylerimi diken diken eden, çatallı bir ses geldi; “Sana hiç bir şeye dokunmamanı söylemiştim!”

Öylesine ani bir şekilde gelmişti ki, yıllarca tehlike içinde geçmiş hayatımın etkisiyle tüm büyülü eşyalarımı ve korumalarımı çalıştırdım ve silahlarımı çekerek döndüm. Bütün bunlar bir saniye bile almamıştı. Artık tehditvari biçimde parlıyor ve faka bastığımı ilan edercesine savaşa hazır bekliyordum.

Yaşlı kadın tam karşımdaydı. Hastalıklı ve yaşlı görünmüyordu. Boyu en aşağı on karış uzamış ve beni geçmişti. Gözleri adeta ateş saçarcasına öfkeyle bakıyordu ve gözümün önünde derisindeki hastalık izleri değişiyordu; pullara dönüşüyorlardı. Artık hasta değildi. Mabedine girmiş ve yasak işler yapmıştım. Şimdi intikam zamanıydı.

“Sana yuvamı açtım, yolculuğunda yardım etmeye söz verdim; senin gibi zalim bir yaratığı iyileştirmek istemeyen yiğitköklerin ruhlarını sana şifa vermeye ikna ettim. Şimdi de sen bu nezaketimi, hazinelerimi yürütmeye çalışarak lanetliyorsun!” Kadın yavaş yavaş dönüşümünü tamamlıyordu; kıyafetleri iri pullara dönüşüyor, kuyruğu ve sivri dişleri ortaya çıkıyordu. Buğday rengi teni gittikçe daha parlak bir bakır rengine dönüşüyordu. Neler olduğunu anlamıştım ve bu sefer ucuz kurtulamayacağımdan emindim.

“Yürütmeye çalışmıyordum!” dedim. Sesim neredeyse yaramaz bir çocuğun yaptığını inkarı kadar tiz çıkmıştı. “Yalanlarını kendine sakla hobgoblin!” diye kükredi ejderha. “Sana ve senin melun ırkına güvenen aklıma yazıklar olsun!” içime doğaüstü bir korku sinmişti.

“Çalmak isteseydim sen hastalıklı bir elf kılığındayken sana saldırırdım!” dedim. Ejderha bir an şaşkınlıkla kafasını yana yatırdı. Yüzünde, bu itirazı eğlenceli bulduğuna dair bir ifade belirdi. “O zaman da çalamazdın. Ama yine de doğru konuştun. Dinlenmiş ve iyileşmiş olmanın cesaretiyle bu işe kalkıştın bence!”

Bakır ejderhalarla ilgili bilgilerimi hatırlamaya çalıştım. Ejderhaların en zekisi ve en oyuncusu olan bu canavarlar, daha ufak ırklarla oyun oynamaktan çok hoşlanırlardı. Hele ki iletişime dayanan ve zeka isteyen oyunlara, entrikalara ve mahkemelere bayılırlardı. Bu tartışmayı bir oyuna çevirdiğini hemen kavradım. Zira, hobgoblinlerin en akıllı olanlarındandım ben de. Bu oyunun ölüm-kalım anlamına geldiğini de çözmek zor değildi.

“Yaşlı ve hastalıklı bir kadını öldürmek için dinlenmeye gerek yok. Yarım akıllı ve korkak kuzenim Kangorg bile böyle zavallıları öldürmekten korkmaz.” Dedim. “Şey… Yani o görüntüyü kast ediyorum” diye toparlamaya çalıştım. Kendisine zavallı dememi hoş karşılamayabilirdi.

“Yine de tamamen sahipsiz bir hazineyi çalmak, elfler tarafından gözetlenen yaşlı ve hasta bir kadını öldürüp çalmaktan kolay!” dedi. Bir an için cevap bulamayacağımı sandım. Alnım terlemeye başladı. Amacım öyle olmasa da, doğru konuşmuştu.

“Elflerin beni gözetlemeyi bırakmayacağı zaten belliydi. Kendi ormanlarında beni sahipsiz bırakacaklarını asla düşünmedim. Göz göre göre bir şey çalınabilir mi?” dediğimi duydum. Sanki ben değil başkası ağzımdan konuşmuştu. Ama iyi gidiyordum. Bazen panik yapmak işe yarıyordu.

“Ayrıca zaten çalacak olsam daha ufak bir hazine seçerdim!” diye bastırdım. “Yakut bir kemerden daha az dikkat çekecek şeyler var burada.” Ejderha gülümsüyordu. Dişlerinin arasından asit nefesi tütüyor ve dudaklarından damlıyordu. “Yine de sana verdiğim emri yerine getirmedin. Bunun bir cezası olmalı.”

“Emir verdiğinde bir zavallı gibi görünüyordun. Ne bekliyordun ki?” dedim. Çatık kaşlarından, söylediğimi beğenmediğini anlamıştım.

Sonraki on-onbeş saniyeyi hatırlamıyorum. Kendime geldiğimde silahlarım etrafa saçılmış, büyülü korumalarımın hepsi darmadağın olmuş ve ağzım yüzüm kan içindeydi. Ejderha boğazımdan tutmuş beni havada silkeliyordu. “Marbo Kızılgöz!” diye kükredi. “Bu yaptığının karşılığını çekeceksin! Fakat şimdi değil. Sana bu yolculuğu bitirene kadar vakit tanıyorum. O zamana kadar hayatta kalırsan, hazineme dokunmanın cezasını kendi ellerimle vereceğim!”

Sonra beni fırlattı. Adeta bir oyuncak gibi uçup mabedin duvarına çarptım. Neyse ki korumalarımın tamamı yerle bir olmamıştı ve çok zarar görmemiştim. Nefessiz kalmak dışında çok aşırı bir zarar da görmemiştim. Belki de ejderha böyle istemişti ama, ben de boşbeleş bir savaşçı değilimdir. Tek başıma bir ejderhayla dövüşemeyeceğim kesin olsa da, en azından tamamen savunmasız değildim.

Bütün gururumu biraraya getirip hiçbir şey olmamış gibi gidip silahlarımı aldım. “Neden böyle bir şey yapasın ki? O gün için hazırlanabilirim.” Diye sordum. Sanki bundan endişelenmiyormuş gibi rahattı. “Bu eserin neye benzeyeceğini merak ediyorum sadece. Şimdi gel!”

Peşinden gittim. Mabedden dışarı çıktık ve birbirinin içine ve etrafına bükülerek yetiştirilmiş ağaçlardan oluşan bir mağaraya girdik. İçerisi bir bina gibiydi, sadece her şey ejderha boyutuna ve ihtiyacına göreydi. Ortada, çeşitli ritualler için kullanıldığı belli olan, mumlar ve rünlerle çevirili bir taş bölüm; duvarlarda ise kütüphaneler, büyü malzemeleri ve bilmediğim bir sürü garip şeyler vardı.

“Neden böyle bir oyuna kalkıştın?” diye sordum. “Ne amaca hizmet ettiğini çözemedim.”

Ejderha güldü. “Hayat hakkında ne düşünüyorsun hobgoblin? Sence de çok kısa değil mi?”

“Senin için değil, kesinlikle.” Diye cevap verdim. Ejderha yine güldü; “Herkesin hayatı kendine kısadır. Çoğu ejderha, oyunda nerede yer aldıklarını bile anlamadan ölüp gidiyorlar.”

Bazı kitapları, büyü malzemelerini ve eşyaları bir elf çantasına dolduruyordu. Beş metre yüksekliğinde, onbeş metreden uzun ve kanatları açıldığında bir kasaba meydanını doldurabilecek bir yaratık için fazlasıyla dikkatli görünüyordu. Aşırı becerikli bir yaratık olmalıydı.

“Jorvintaal hakkında ne biliyorsun hobgoblin?” diye sordu aniden. İsmi duymuştum, fakat çok şey öğrenememiştim. “Bazı ejderhaların oynadığı bir oyun diye biliyorum. Goblinsi ırkların öğrenmesi mümkün olmayacak kadar karışık ve uzun ömürlü bir oyun. Ejderhalar için hayattan ve hazinelerinden daha değerli puanları var denmişti.”

“Bazı goblinsiler ve diğer akıllı-akılsız canlılar bu oyunlarda piyon görevi üstlenirler. Bir seferinde ejderhalardan aldıkları güçlerle uçabilen kişilere rastlamıştım.”

Aniden sözümü kesti ejderha; “Piyon saptaması tam doğru değil. Oyun içinde oyundur Jorvintaal. Aynı oyunda hem Şah, hem piyon olmayacağını bilemezsin. Siz iki ayaklılar, oyun içinde oyunda dahi aynı konumda kalmaya çalışmak gibi bir batağa sahipsiniz. Bu yüzden hiç bir sırrınız saklı kalmıyor, hiç bir oyununuz da çözülmez değil. Köylü kılığındaki bir kral, işine geldiğinde köylü kılığını, işine geldiğinde kral kılığını atabiliyor.”

Ejderhanın dedikleri kafamı karıştırmıştı. Adeta kendi kişiliğimizi reddetmeyi ve kimliksiz olmayı öneriyordu. “Peki, sen hangisisin?” diye sordum. “Elf prensesi mi, yoksa ejderha mı?”

Ejderhanın elleri hazırlığında hiç duraksamadan gözleri bana doğru döndü. İçlerinde adeta ezeli bir kinaye vardı; “Bir ejderha, daima bir ejderhadır küçük adam.”

Bahçenin sonunda, bir taht bulunuyordu. Tahtın önünde ise, uzaktan taştan bir masa sandığım fakat yaklaşınca üzerindeki simgelerden bir sunak olduğunu anladığım taştan bir yükselti duruyordu. Sunağın üzerinde tabaklarda bazı yiyecekler, testiler içinde içecekler ve etrafta bazı hazineler duruyordu. Fakat bunlara yıllardır dokunulmamıştı. Yiyecekler çürümüş, testilerin etrafı mantar kaplamış ve hazinelerin bir çoğu otlarla kaplanmıştı. Bir kısmı ise yeni ele geçirilmiş gibiydi ve bunların da çoğu kanlıydı. Labirentten çıkamayan zavallıların malları oldukları belliydi.

Sunağın arkasındaki tahtta, zayıf ve hastalıklı görünüşte bir elf kadını oturuyordu. Tahtın üzerindeki işaretlerde dönüşüme uğrayan bir ejderha görünüyordu. Üzerindeki boyalar çoktan dökülüp gitmiş, bir çoğunun şekli biçimsizleşmişti. Fakat bilgilerime dayanarak bu tahtın bir kırmızı ejderhanın goblinsi formu için kurulduğu anlaşılıyordu. Acaba bu kadın o olabilir miydi? Fakat hiç goblinsi formların hastalıklı göründüğüne dair hikaye ya da bilgi hatırlamıyordum. Belki de beni kandırmaya çalışıyordu!

Çevirmenin Notu: Goblinsi form dediği, humanoid form yani insansı form aslında. Tabi o dünyada goblinler baskın ırk olduğu için insansı denmiyor.

Dikkatlice kadına doğru yaklaştım. “Hoşgeldin yolcu” dedi. “Uzun zamandır buraya sağ ulaşabilen ilk kişisin.” Yere bakıyordu ve hastalıklı bir ses tonuyla konuşuyordu.

“Sen kimsin?” diye sordum silahlarımı indirmeden.

“Ben Ormanlar Prensesi Caprice. Buradaki elflerin lideriyim.”

Aklıma hemen ejderha gelmişti. Yine de neden bu kadar kibar ve rahatça konuştuğunu anlamamıştım. Bir ejderha, ölümlüler tarafından sorgulanmayı hakaret kabul etmiş olmalıydı. “Ejderha mısın? Karaağaç’ın liderinin bir ejderha olduğunu biliyorum.”

“Buralarda liderlik ya da hükümdarlık yapan son ejderha yüz yıl kadar önce öldü. Kemikkusan çölünden gelen bir bakır ejderha onu öldürdü.”

“Peki nerede bu bakır ejderha?” diye ısrar ettim. Cevap basitti; “O da öldü. Yakın zaman önce.”

Yüzü öne eğik olduğu için doğru söyleyip söylemediğini tam kestiremiyordum. Ses tonu inandırıcıydı. Buruşmuş ellerinde tuttuğu aynaya bakıyor ve görünüşe göre benimle konuştuğu kadar kendiyle ya da aynayla da konuşuyordu.

“Artık bizler lidersiz kaldık. Yakın zaman içinde orman bizi de yutar ve yok oluruz. Bir hobgoblin labirentimizi geçebildiyse daha fazlası da geçecektir.” Diye devam etti. Sözlerinde tehdit algılayarak büyülü eşyalarımı çalıştırmaya başladım. Eğer bu bir tehditse, ormanın içinde bana dönük onlarca elf yayı olmalıydı.

“Merak etme, Marbo Kızılgöz…” dedi kadın, ses tonunu değiştirmeden. Oldukça sakin görünüyordu. Silahlı ve parlayan büyülü korumalarımla karşısında durmama rağmen hiç etkilenmemiş görünüyordu. “Seni oklayarak öldürmek isteseydik bunu çoktan yapardık.”

Hem ismimi hem de düşüncelerimi bilmesinin şaşkınlığıyla gayrı ihtiyari geriye doğru bir adım attım. O an, sanki yumağın yuvarlandığını gören bir kedinin mesafeyi ölçmesi gibi bir an doğrulup ileri doğru kaykıldı. Açık yeşil gözleri, vücudunun yıpranmışlığının aksine oldukça canlı ve vahşi görünüyordu. Gözlerini ayaklarımdan yüzüme doğru çevirdikçe günlerdir üzerimde olan ve bir türlü gitmeyen o hissi duydum; beni izleyen gözler bunlardı!

“Korkma.” Dedi, “Bu söylediklerimin seni rahatlatması gerekiyordu.” Elimde olmadan kısa bir kahkaha çıktı ağzımdan. “Yaa! Neden öyle olmadı acaba?”

“Bu yolculuğa çıkmaktaki amacın nedir, Marbo Kızılgöz?” diye sordu emreden bir tonla. Büyülü bir etkisi yoktu, farkındaydım fakat öyle bir otoritesi vardı ki sesinin, cevap vermekten kendimi alamadım. “Dünyayı dolaşıp, Malathgargon ve çevresinin bir seyahatnamesini çıkaracağım.”

“Öyleyse hayatının en önemli işlerinden biri olacak bu.” Diye belirtti. Herhangi bir övgü, mizah ya da aşağılama emaresi yoktu sesinde. “Evet” dedim, “Öyle.”

“Bir kopyasını da ben istiyorum o zaman” dedi. “Bükülmez Kalkan için hazırlayacaksın evet biliyorum. Fakat bir kopyasını da bana çıkaracaksın.”

“Niye çıkarayım?” dedim inatla. Sesim nedense çatallı çıkmıştı. Açıkça korkuyordum. Fakat neyden korktuğumu tam anlamamıştım.

“Çünkü bu ormandan sağ çıkmanın tek koşulu bu.” Diye cevap verdi kadın, ayağa kalkarken. Göründüğünden uzundu ya da gittikçe uzuyordu. “Ormandan çıkman için büyülü yöntemler kullanmalısın. O büyülere de sadece ben hakimim!”

Peri bahçelerinden en azından birini dağıtabileceğimi ve sahiplerini öldürebileceğimi düşünmeye başlamışken, ormana kaçtığımın üçüncü günü, başıma gerçekten kabus gibi olaylar gelmeye başladı. Adeta şom ağzımın cezasını çekiyordum.

Oldukça kalın bir çalıyı kılıcımla yarıp geçmeye çalışırken, sanki aniden altımdan yer çekilmiş gibi düşmeye başladım. Çalının arkasında, daha önceden farketmiş olmam gereken bir yokuş belirmişti ve yuvarlanarak yokuşun dibindeki karanlık çukura doğru düşüyordum.

Kendimi durduramayacağımı anlayınca, yuvarlanma yönümü düzelttim. Yanlamasına değil, ileri doğru takla atarcasına düşüyordum. Bu sayede ayaklarımı tam zamanında yere vuracak ve çukurun üzerinden aşarak öbür yana güvenle inebilecektim. Fakat böyle olmadı.

Tam çukurdan düşerken, nereden geldiğini yine anlamadığım (ki oldukça gelişmiş bir dikkate sahibimdir) sarmaşıklara dolandım. Çalıları kestiğim kılıcım düşmüştü ve diğerine ulaşamıyordum. Tabi, böyle zor durumlarda kalırsanız mutlaka başınıza bir şey musallat olması adettendir; sarmaşıkların sarktığı ağaçtan üzerime doğru ağır ağır yaklaşan dev bir yılan vardı. Sinsi gözleri avına odaklanmıştı. Kaygan ve tiksinç vücudu kararlılıkla kıvrılarak yaklaşıyordu, ki bu yaklaşmanın pek doğal olmadığı kanısına vardım. Sanki bu avı yüzlerce kez tekrar etmiş gibi ne yapacağından emindi.

Hafızam kuvvetlidir. Biz hobgoblinler, özellikle de benim gibi soylu olanları özellikle askeri eğitimler alırlar. Bunların en önemlilerinden biri de silahınıza en zor durumlarda dahi ulaşabilmektir. Ben ise bunu bir adım ileri götürüp, büyülü silahlar aldım. Bu sayede gerekli anda elimde belirebiliyorlar. Fakat yokuş aşağı yuvarlanırken kan biriken kafanızı onlarca kez vurduğunuzda en temel huylarınız bile karışıyor; silahlarımı elime çağırabileceğimi unutmuştum!

İki silahımı birden çekmek için bir sebep göremiyordum. Sarmaşıkları uygun şekilde kesersem beni çukurun öbür yanına savuracaktı. Ben de düşen silahımı çağırdım ve bunu yaptım. Yılanın ne kadar yaklaştığını fark etmemişim; silahı tutan kolumun omuzuna yapışmasıyla beraber tam çukurun üzerinde asılı kaldım. Atılmasıyla kılıcıma da saplanmıştı ve ölürken kıvrılıyor, can çekişiyor, bu sırada gittikçe de çukura düşüyordu. Eğer vücudunun yarısı bile o ağaçtan düşerse beni de sarmaşıkların kalanıyla beraber karanlık çukura çekeceğinden emindim.

Aceleyle kılıcımı çevirdim ve tüm gücümle yana doğru çektim. Omuzum kopacak gibi oldu fakat yılanın yarısını keserek kılıcımı kurtarmıştım. Şimdi sol yanındaki bir parça deri ve et vücudunu tutuyordu. Hemen ona da vurdum. Elimin tersine gelmesine rağmen isabetli bir vuruş oldu ve yılanın kopmasıyla serbest kalan sarmaşıklar beni çukurun ilerisine fırlatarak koptular. Tamamen kafası kopan yılanın vücudu ise yukarıda çıldırmış bir ölüm dansı yapıyor ve etrafa yapraklar saçıyordu. Büyük bir kısmı, gürültüyle çukura düşerken (gürültünün çoğu sanırım çukurdaki kazıklara saplanmasından gelen ıslak ve iç kaldırıcı seslerdi) ne kadar uzun olduğunu görerek hayretle çukura yaklaşmışım. Tam da bitecek mi diye düşünerek yukarı baktığım sırada çırpınan kuyruğu kafama düştü ve orada bayılmışım. Günler boyu çekeceğim en uzun uykuyu da bu sayede almış oldum.

Neden sonra kendime geldiğimde, hava kararmıştı. Başım, yılanın vurmasıyla olmasa bile yere düştüğümde bir taşa çarpıp kanamış olmalıydı ve kanlar da kurumuştu. Çok uzun süre baygın kaldığım anlamına geliyordu bu. Ormanın sıklığından dolayı etraf neredeyse zifiri karanlıktı. Diğer bazı sefil ırkların aksine biz hobgoblinler ışık az olsa da görebiliriz. Ben ise yıllarca her türlü coğrafyada bulunarak bu özelliğimi geliştirmeme rağmen oldukça zorlanıyordum.

Ormanın detaylarını seçemeden körlemesine ilerlemek başka tuzaklara düşmeme neden olacaktı. Bu yüzden gün ağarana kadar kamp yapmaya ve temizlenmeye karar verdim. Tuzaklı çukura düşen dev yılan neredeyse çukuru doldurmuştu. Kafası da nedense ben baygınken omuzumdan düşüp gitmişti ve karanlıkta onu bulmam imkansızdı.

İçine normal bir çantanın yüz katı kadar eşya koyabileceğiniz büyülü çantamı yanıma aldığıma şükrettim. Çünkü içinde bana bir ay yetecek kadar kamp malzemesi, çeşitli yedek silah ve zırhlar, bir kısım hazine ve şimdi sayamayacağım bir yığın yararlı eşya vardı. Çantamdaki yiyecekleri tüketmek istemediğim için çukura uzanıp yılanın bir kısmını dışarı çıkarttım. İlk başta zorlandığım için bir iyileştirme iksiriyle yaralarımı kapatmak zorunda kaldım fakat, tanrılara şükürler olsun zehirli değildi ve ben baygınken zehir yüzünden ölmemiştim.

Yılanı kısa süre sonra pişirip yemeye başladığımda küfürler ediyordum. Beni yemeye çalışmanın cezası buydu; ben seni yerdim! Hem de lanet olası oldukça lezzetliydi.

Yılanı yemeyi bitirdiğim sıralarda gün ağarmaya başlamıştı. Çantamdan çıkarttığım yedek zırhlarımdan birini kuşanana kadar, tamamen etrafımı görebileceğim kadar ışık geldi. Dünden geriye omuzumda ve başımda temizlenmemiş kan lekelerinden başka hiç bir iz taşımıyordum. Bazı lanetli yaralara göre oldukça şanslı bir durumdu. (Yıllar önce karşılaştığım bir iskelet şövalyenin lanetli kılıcıyla sırtımda açtığı yara, her yıl dönümünde felç edici şekilde ağrır. Bu yarayı en becerikli rahipler bile iyileştiremediler, bu yüzden ne olursa olsun bu ağrıdan kurtulmam mümkün değildir.) Neyse ki hem tüm enerjim, hem de sağlığım yerine gelmişti.

O günün daha ortasına bile gelmeden, bütün enerjim ve sağlığım yerle bir olmuştu. Yokuş-çukur-yılan tuzağından çok daha tehlikeli ve sinsice tuzaklar, oyunlar ve sinir bozucu şekilde gittikçe karmaşıklaşan yollar yüzünden kısa sürede tamamen tükenmiştim. Öylesine zekice kurgulanmış bir labirentin içine düşmüştüm ki, dünyanın en tehlikeli yerlerinde bulunmuş biri olmasam ilk tuzaklarda hayatımı hem acı verici, hem de aşağılayıcı şekilde kaybederdim.

İki gün boyunca hem zekamla, hem gururumla, hem de fiziğimle dalga geçen, aşağılayan ve bunları son raddesine kadar test eden labirentle uğraştım. En iyimser hesapla, Bükülmez Kalkan’a gitmek için üç, kötümser hesapla bir günüm kalmıştı. Söz verdiğim bir iş görüşmesine geç kalmak kadar beni çileden çıkaran bir şey daha yoktur. Beni oyaladıkları ya da hazırlıklarımı yavaş yaptıkları için onlarca köleyi idam etmişliğim vardır. Ve bazılarından sonradan pişman olacağımı bilsem de bunu yapmıştım.

İkinci günün sonlarına doğru, kısa bir dinlenmeye fırsat bulduğumda (ki o zamana kadar neredeyse hiç dinlenememiştim ve iksirlerle ayakta kalmıştım) bu tuzakların ve oyunların pek peri işine benzemediğini fark ettim. Bunlar dünyamızdaki canlılar tarafından yapılmıştı. Çok kuvvetli ya da kalabalık olmalıydılar, fakat peri işi değildi. Çok fazla illüzyon ve kandırmaca yoktu. Zalimce bir mizah anlayışıyla bezenmemişti. Evet, bunları kim hazırlamışsa çırpınışlarımı izleyerek keyif alıyordu, fakat bir amacı olduğu belliydi. İlerledikçe daha da belirgin bir amaca doğru gittiğimi anlıyordum. Ne yöne gidersem gideyim hep batıya yönlendiriliyordum.

Oturup bir hesap yaptım. Nereye gelmiş olabileceğimi düşündüm. Eğer hızlı yolculuk büyüleri baskından önce dinlendiğimizde üzerimden kalkmamışsa çok batıya kaçmış olmalıydım. Akşamabad’a rastlamadan ormanın perili kısımlarından çıkıp gitmemden bu sonuca varmıştım. Daha batıya geldiysem, söylentilerde yer alan yerleşime oldukça yaklaşmış olmalıydım. Karaağaç denen bu elf kasabasını bir ejderhanın yönettiği söylenir.

Ejderhanın sinsiliği ve büyülere hakimiyeti, gizlilikte uzman halkıyla birleşince iki gündür bu yaşadıklarımı açıklıyordu. Uzun ömürlü elfler ve bir ejderha doğal olarak bu kadar karmaşık tuzaklarla dolu bir ormanı döşemeyi başarabilirdi. Uçsuz bucaksız çukurlar, üzerine çıkınca birkaç saniye içinde yıkılan platformlar, nereden geldiği belirsiz canavarlar, mükemmel bir mühendislik eseri mekanik tuzaklar hep derin bir bilginin işaretleriydi.

Ormanın arkasındaki zekayı birkaç saat düşünmem, çözümlere daha kolay ulaşmamı sağlamıştı. Karşıma çıkan tuzakları, bir kasaba dolusu elfin ve bir ejderhanın kurabileceği sınırlar dahilinde düşününce, bazı çukurların göründüğü kadar derin olmadığını, bazı tuzakların göründüğü kadar karmaşık olmayacağını çözdüm. Böylece çoğu oyunu es geçerek batıya ilerlemeyi başardım.

Oyunları çözmemden kısa bir süre sonra da zaten orman normal haline döndü. Ya labirenti bitirmiştim ya da batıya gidiyorum diye başka yöne gidip Karaağaç’tan uzaklaşmıştım. İlerlemeden bunu bilme imkanım yoktu.

Günler sonra ilk defa bir akarsuya denk geldim. Daha önce karşılaştığım sular hep tuzakların içindeki  canavarlı ya da zehirli sulardı. Kendi su stoğumu neredeyse tamamen bitirmiştim. Hemen doldurabildiğim kadarını geri doldurdum, kendim de kana kana içtim buz gibi temiz suları. Balta girmemiş bir ormana girip susuz kalmak da enteresan bir deneyim olmuştu benim için.

Suyu içmeyi bitirdiğimde, ileride bir bina dikkatimi çekti. Üstü açık, alçak duvarlarla çevrili ve içinde yosun kaplamış sütunların bulunduğu bir harabe gibi duruyordu bu. Silahlarımı elime çağırıp temkinle yaklaştım. Labirenti bitmiş gibi göstermek sahte bir güven oluşturmak için yapılmış olabilirdi.

Binaya, herhangi bir tuzağa basmamak için dikkatlice, adımlarımı ölçerek girdim. İçerisi özenle kurgulanmış bir bahçeydi. Acaba şimdi, bu güven hissiyatının kurbanı olup bir peri bahçesine mi düşmüştüm?